Nadżerka jest powszechnie występującym schorzeniem ginekologicznym, które dotyka kobiet w różnym wieku. Mniej więcej ¼ kobiet miała w swoim życiu do czynienia z nadżerką. Czym ona jest? Otóż, jest to schorzenie szyjki macicy, występujące dokładnie w części pochwowej. Polega ono na ubytku tkanki nabłonkowej. Wyglądem nadżerka przypomina po prostu otarcie, plamkę mającą intensywnie czerwony kolor i najczęściej nierówną powierzchnię.
Wykrywanie nadżerki nie jest skomplikowanym zadaniem, ponieważ każdy ginekolog jest je w stanie zdiagnozować już podczas standardowego badania ginekologicznego. Wbrew pozorom, nadżerka może być bardzo groźna, ale tylko wtedy, gdy kobieta ją zbagatelizuje. Zaniedbana nadżerka w ekstremalnych przypadkach może nawet doprowadzić do niebezpiecznych dla zdrowia i życia kobiety zmian rakowych.
Nadżerka najczęściej uaktywnia się pomiędzy 25 a 35 rokiem życia kobiety, choć nie jest powiedziane, że nie może ona wystąpić wcześnie lub później. Przyczyną powstania tego schorzenia są różne infekcje wywołane przez wirusy, bakterie i grzyby. Ryzyko pojawienia się nadżerki diametralnie wzrasta, jeśli kobieta współżyje płciowo. Nie bez znaczenia jest tu wykorzystywanie tamponów, porody lub gospodarka hormonalna.
Kłopotliwe jest to, że nadżerka na ogół nie daje żadnych niepokojących objawów. Z czasem może ona wywoływać ostre stany zapalne, które wiążą się z pojawieniem się upławów i plamienia. W nielicznych przypadkach zdarzają się dość silne bóle brzucha lub bóle w krzyżu. Jeśli nadżerka jest w zaawansowanym stadium, podczas współżycia kobieta może odczuwać dolegliwości bólowe i mieć krwawienia.
Jeśli podczas badania ginekologicznego lekarz stwierdzi nadżerkę, powinien on wykonać cytologię, która jest podstawowym badaniem w tym zakresie. Dzięki niej można sprawdzić, czy w komórkach nabłonka szyjki macicy występują jakiekolwiek nieprawidłowości. Jest to o tyle istotne, aby wykryć możliwe ryzyko wystąpienia zmian nowotworowych.
Istnieje wiele sposób leczenia nadżerki, a lekarz ginekolog dobiera je pod kątem rodzaju nadżerki, stopnia jej rozwoju, wyniku otrzymanego w badaniu ginekologicznym, jak również do wieku pacjentki i przyczyn powstania zmiany chorobowej. Niezwykle istotne jest zidentyfikowanie przyczyny powstania nadżerki, ponieważ jeśli jest nią stan zapalny, a nadżerka wywołana jest poprzez stosowanie niektórych środków antykoncepcyjnych, to kluczem do jej usunięcia jest ich odstawienie. Wówczas można w ogóle nie podejmować żadnych innych działań leczniczych. W przypadku, gdy nadżerka jest względnie mała, nie wywołuje żadnych stanów zapalnych, a cytologia kobiety nic nie wykazała, lekarz może nie podejmować również leczenia, zakładając tu że kobieta nie rodziła. Ginekolog tylko obserwuje zmianę chorobową i zleca dodatkowe badania. Sposobem leczenia nadżerki jest przyjmowanie określonych leków, albo wykorzystanie środków chemicznych, które przykłada się bezpośrednio na powierzchnię nadżerki. Zdecydowanie najczęściej ginekolodzy decydują się na elektrokoagulację, czyli wypalenie nadżerki z wykorzystaniem iskry elektrycznej. Innym sposobem jest kriokoagulacja, czyli zamrażanie nadżerki. Ta ostatnia metoda wykazuje wysoką skuteczność.